Konkurs “Miasto Aniołów” 2010

Przechwałki ze Skopania

Cierpliwość

Postaram się zacisnąć zęby…
Bo nawet kubeł zimnej wody nie obudzi mnie,
ani 1000 uszczypnięć nie uświadomi!!
Wybiorę taka pozę, po której lepiej spłyną twoje słowa,
żeby nie skrzywdziły mnie kolejny już raz.

Za pasem mam nóż,
którym będę rzeźbił,
rzeźbił cierpliwość w drewnie.

Twoje słowa budują mur pomiędzy nami,
twoje słowa pala nadzieje,
twoje słowa zostawiają dziurę w sercu,
w którym teraz mniej miejsca na miłość.
Czuje, że jest tu coraz ciaśniej…
bo twoje słowa zapełniają całą wolną przestrzeń.
Pozwól otworze okno,
żeby odetchnąć..

Za pasem mam nóż,
którym będę rzeźbił,
rzeźbił cierpliwość w drewnie.

Lecz skarbie to prawda
już cię nie kocham!!

będę rzeźbił, rzeźbił krzesło w drewnie…

Zuzanna Woźniak z gimnazjum w Skopaniu zwyciężyła w XI Powiatowym Turnieju Jednego Wiersza o Laur Jesieni organizowanym przez Staszowski Ośrodek Kultury. Niespełna szesnastoletnia artystka zdobyła prestiżową nagrodę za wiersz „Przechwałki”.

więcej: TUTAJ

A tu jeszcze Przechwałki:

Przechwałki

-Moja mama jest szefem!!!
-Moja mama ma restauracje.
-Moja mama nie pracuje a i tak ma dużo pieniążków,
po dziadku!
-Moja mama jest wolontariuszką
-Moja mama jest modelka..!
-A moja aktorką!
-Moja ma stacje benzynową
-A moja mamusia, shizofrenię…
i mówi ze płakać to wstyd… !

Zuzia Woźniak, lat 15

I wystawa na Kasprowym Wierchu

Piotr Barszczowski – pseudonim artystyczny ADAM PERUN

Absolwent dwóch krakowskich uczelni:
Akademii Sztuk Pięknych oraz Papieskiej Akademii Teologicznej.
[specjalizacja w dziedzinie Komunikacji Wizualnej
oraz w dziedzinie Historii Sztuki Sakralnej].

Artysta-plastyk, projektant grafiki użytkowej;
autor identyfikacji wizualnych ponad 300 firm;
członek Związku Polskich Artystów Plastyków;
artysta-fotografik, członek ZPAF;
twórca “Neowitrażu” – autorskiej techniki
polegającej na cyfrowym kolażu makrofotografii;
nauczyciel Podstaw Projektowania i Reklamy Wizualnej
w tarnowskim Liceum Plastycznym.

Założyciel Pracowni Plastycznej i Galerii “SYMBOL” [1995 r.]
oraz grupy artystycznej “NEOSECESJA” [2008 r.].

Aktualnie doktorant ASP w Krakowie
[WFP - Katedra Komunikacji Wizualnej].

Zapraszamy na wystawę artysty plastyka, projektanta i fotografika Piotra Barszczowskiego, który pod pseudonimem artystycznym Adam Perun zaprezentuje serię prac – autorską technikę i styl o nazwie “NEOWITRAŻ”. Miejsce to… Kasprowy Wierch. Szczegóły poniżej.

“NEOWITRAŻ” – KASPROWY WIERCH 2010

- Autor: PIOTR BARSZCZOWSKI – pseudonim artystyczny ADAM PERUN

- Temat: NEOWITRAŻ – witraż XXI wieku, komponowany fotografią cyfrową

25 prac wydrukowanych dwustronnie na specjalnej pleksi z mikropryzmatami,
Oprawa: ramy z anodowanego aluminium z umieszczonymi wewnątrz diodami oświetlającymi wewnętrznie grafikę.
Wymiary prac: 1000 x 500 mm

Galeria internetowa:

symbol.digart.pl/digarty/

www.symbol.art.pl/

Marzena Filipczak

dla Eli faworki, Miłek dla wszystkich

“W życiu jest tak, że nie da się przewidzieć większości wydarzeń: ani tych dobrych, ani złych. (…) Trzeba umieć przyjąć wszystko, co niesie los. Z rzeczy dobrych się cieszyć, ze złych wyciągać naukę.”

(Romek Pawlak – Miłek z Czarnego Lasu)

świąteczny decoupage

w decupracowni zimno, więc przeniosłam farby do maminej kuchni. pozdrawiam poświątecznie i noworocznie.

u krakowskich dominikanów

¡Buen Camino!

Instytut Cervantesa w Krakowie
Bractwo św. Jakuba Apostoła w Więcławicach Starych oo. Dominikanie Centrum Studiów Galicyjskich UJ Księgarnia Hiszpańska Elite oraz Klub Inteligencji Katolickiej w Krakowie zapraszają w sobotę 9 stycznia 2010 r.
na koncert chóru Schola Cantorum Cracoviensis przy Kolegiacie św. Anny w Krakowie pod dyrekcją Barbary Karpały inaugurujący Rok Jubileuszowy św. Jakuba 2010.
W repertuarze znajdą się pieśni do św. Jakuba wpisane w tradycję pielgrzymek do Santiago de Compostela począwszy od XII wieku (Codex
Calixtinus) aż po czasy współczesne.
Koncert odbędzie się o godz. 18.00 w Kapitularzu klasztoru oo.
Dominikanów w Krakowie przy ul. Stolarskiej 12.
Wstęp wolny.

Ciekawy przypadek Benjamina Buttona

jak zwykle -polecam!!! i pozdrawiam!

Czapka Holmesa

Czapka Holmesa
Romek Pawlak
ISBN: 978-83-61635-17-8

Osobiste déjà vu to dla mnie spotkanie z… Marcinem, bo tak ma na imię bohater, lat 11. Coś, jak powrót do przeszłości. Do chwili, od której wiele się zaczęło, łącznie z istnieniem tego bloga. Dziwne, ale nie wracam do czasów, gdy sama miałam …-naście lat, choć o ile dobrze sobie przypominam – i wtedy pochłonęłabym “Czapkę Holmesa” jednym tchem. Pewnie też – nie śpiąc po nocach, ukrywając się z książką i latarką pod kołdrą, żeby Tata nie widział. :)

Zafascynował mnie szczególnie jeden fragment:

“Od razu popędził do biblioteki miejskiej po książki Conan Doyle’a. Wprowadził panie z biblioteki w osłupienie swoją nagłą chęcią zapisania się, najlepiej bez jakichkolwiek formalności, bo on chce wypożyczyć tylko wszystkie książki Conan Doyle,  a potem się zobaczy, może nie będzie im zawracać głowy, więc po co jakaś karta biblioteczna? Szkoda czasu.”

I tak właśnie zwykle zaczyna się miłość do książek! Najpierw nieśmiało, bez formalności, ba – nawet karta biblioteczna wydaje się zbędna! A później człowiek nawet sam nie wie, kiedy wpada, jak śliwka w kompot! I nie śpi po nocach, żeby dowiedzieć się: CO BYŁO DALEJ…

Mam za sobą kilka nieprzespanych nocy przez tę książkę.

Marcin i jego przyjaciele przypomnieli mi autentyczną  historię Żylety i Ekipy Oi. Od czego to się wtedy zaczęło, to w życiu? Od pewnego dnia, gdy jakiś łysy idiota chciał  Żylecie wlać za długość włosów. Co ja piszę, nie chciał mu wlać, ale mu wlał. Postawiono na baczność szkołę, rodziców i policję, sprawca został namierzony, a śledztwo umorzone, ze względu na małą szkodliwość społeczną.

Tja! Może stłuczenia, kopniaki, otarcia i psychiczny uraz jednego pobitego, to rzeczywiście mała szkodliwość społeczna, ale kiedy takich chłopców na ulicach jest już więcej? Dlaczego czują się bezradni? Dlaczego nie mogą zwrócić się o pomoc do nas dorosłych, kiedy ktoś się nad nimi znęca, straszy ich, albo wyłudza pieniądze? Bo nie mają do nas – starych zgredów – za grosz zaufania! Wolą bronić się sami.

Na przykład sms-ami:

“Czarny tu jest. (…) Szuka ofiary…”

Byłam kiedyś świadkiem, jak długowłosy chłopak sms-ował do kumpli, żeby wracając ze szkoły omijali główny plac w naszym mieście, bo – “łysi znowu czatują”. Byli za młodzi, żeby dać sobie radę, za starzy, żeby pozwolić się odprowadzać ze szkoły rodzicom. Wypracowali więc własny system ostrzegania… i dobrze wiedzieli, że jedyną obroną jest ucieczka czy chodzenie bokami.

Owszem, w szkole czasem organizowano pogadanki na temat bezpieczeństwa, zwoływano spotkania z policjantami, pedagogami, ale… Ale.

Marcin posłusznie skinął głową, udając że przyznaje nauczycielce rację. Ale w myślach wzruszył ramionami. Czasem, jak się słuchało nauczycieli, to człowiek miał wrażenie, że bujają w takich chmurach, że aż się wierzyć nie chce. Zupełnie jakby wiedzę o dzieciach czerpali z seriali telewizyjnych.”

Dzieciaki nauczyły się dla świętego spokoju przyznawać nam rację.  I to jest ta -  szkodliwość społeczna – o której zapominamy.

Czytałam tę książkę przez pryzmat tego, co wiem. O tym wszystkim, co dzieje się w naszych szkołach i na naszych ulicach. Przez pryzmat swojej dorosłości i tego, że właściwie nie muszę się już bać żadnego Karczycha wracając do domu. Mój syn też nie, bo dorósł.

Ale co z tymi, którzy teraz mają 11 lat?

Jeszcze o zamykaniu bibliotek – LIST

Znany pisarz Tomasz Piątek jest jednym z inicjatorów listu otwartego, w który pisarze, tłumacze, redaktorzy, wydawcy, bibliotekarze i czytelnicy sprzeciwiają się planowanym zmianom w polskim systemie bibliotecznym. Adresatem listu jest premier RP Donald Tusk.
Do tej pory, pod listem, którego pełną treść publikujemy poniżej odpisali się m.in. Julia Hartwig, Maria Janion, Olga Tokarczuk, Stefan Chwin, Eustachy Rylski, Andrzej Stasiuk, Kinga Dunin, Paweł Dunin-Wąsowicz, Jan Polkowski, Wojciech Kuczok, Manuela Gretkowska, Jerzy Sosnowski, Maria Nurowska, Marcin Sendecki, Mariusz Czubaj, Janusz Rudnicki, Michał Witkowski, Mariusz Sieniewicz, Ryszard Krynicki, Teresa Walas, Michał Komar, Adam Zagajewski.

Panie Premierze,

My niżej podpisani – pisarze, tłumacze, redaktorzy, wydawcy, bibliotekarze i czytelnicy – protestujemy przeciwko planowanym zmianom w prawie pozwalającym na likwidację bibliotek w małych miejscowościach. Pan Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski twierdzi, że chodzi tu o łączenie niedochodowych bibliotek z innymi niedochodowymi instytucjami kulturalnymi, co ma obniżyć koszty ich utrzymywania. Kryterium dochodowości placówki kulturalnej, jaką jest biblioteka, użyte przez ministra kultury zdumiewa i wysoce niepokoi. Podzielamy obawy polskich bibliotekarzy, którzy słusznie widzą w tym zamysł likwidacji bibliotek.

Znamy dobrze polską rzeczywistość. Jeździmy po polskiej prowincji, do małych miejscowości i jeszcze istniejących małych bibliotek, jedynych w promieniu wielu kilometrów ośrodków kultury. Polski pisarz często nie ma innego sposobu dotarcia do czytelników. Zważywszy na niski poziom oferty kulturalnej mediów, w tym mediów publicznych, dla czytelników to jedyny żywy kontakt z autorami. To małe biblioteki są oazami, w których przetrwała sztuka czytania i sztuka rozmowy o książce. Biblioteki nie są – wbrew mniemaniu polskiej klasy politycznej – reliktem odchodzącego świata, o czym świadczy ich rola w Europie Zachodniej, gdzie liczba wypożyczeń z roku na rok rośnie.

Publicznie anonsowany przez ministra Zdrojewskiego zamiar przetworzenia bibliotek w „centra innowacyjności i kreatywności” okazuje się politycznym pustosłowiem. W roku 2009 w ramach programu mecenatu kulturalnego państwo przeznaczyło na biblioteki 2 miliony złotych. Czystą fikcją staje się program Biblioteka+, który do tej pory nie ma ani budżetu, ani harmonogramu wprowadzania w życie.Ten sam minister ogranicza wydatki na finansowanie bibliotek z budżetu ministerstwa w 2010 roku z założonych 40 milionów złotych do 10 milionów.

Panie Premierze, dwadzieścia lat temu byliśmy dwa razy biedniejsi, a stać nas było na biblioteki. Przez te dwadzieścia lat kraj bogacił się o kilka procent PKB rocznie. Teraz przy postępującym spadku czytelnictwa i groźbie funkcjonalnego analfabetyzmu okazuje się, że Polski nie stać ani na program walki z tymi zjawiskami, ani na utrzymanie bibliotek. Przez dwadzieścia lat wyeliminowaliśmy z programów szkolnych edukację kulturalną, zamykaliśmy czytelnie publiczne i nie uzupełnialiśmy dostatecznie zbiorów bibliotek. Polski nie stać na pełnienie roli niewyedukowanego pariasa Europy, Polaków na bycie narodem barbarzyńców. Wzywamy Pana, Panie Premierze, do działań, które zaświadczą, że podziela Pan nasze zdanie. Wzywamy do poszanowania Konstytucji RP, gwarantującej obywatelom dostęp do kultury.

Sami nie będziemy stać bezczynnie. Powołujemy Obywatelskie Forum Dostępu do Książki – forum dla wszystkich, którzy chcą uczestniczyć w walce ze spadkiem czytelnictwa, w pracach nad uzdrowieniem rynku książki i odrodzeniem bibliotek w Polsce. Do udziału w tym przedsięwzięciu zapraszamy wszystkich ludzi książki i czytelników.

Jeśli ktoś chciałby podpisać się pod tym listem, niech pisze do autora:

kontakt (at) tomaszpiatek.pl lub step-1 (at) o2.pl

Lampart

Pamiętacie ten film? Pewnie nie, bo to rok 1963 i chyba nie było polskiej wersji do tej pory. Niektórzy pewnie pamiętają książkę, bo miała już swój  dobry czas, teraz dobra passa wraca znowu:

19 i 20 grudnia 2009 Lampedusa w Czułym barbarzyńcy

19 grudnia 2009, sobota, godz. 19:30

Zapraszamy na pokaz nagrodzonego Złotą Palmą (1963) filmu Luchino Viscontiego ‘Lampart’. Projekcja odbywa się z okazji wydania nowego przekładu powieści Giuseppe T. di Lampedusy ‘Gepard’. W filmie występują m.in. Burt Lancaster, Claudia Cardinale, Alain Delon.  Czas projekcji 205 minut (wersja oryginalna z polskimi napisami).

20 grudnia 2009, niedziela, godz. 19:00

Zapraszamy na spotkanie ze Stanisławem Kasprzysiakiem – autorem nowego przekładu arcydzieła  Giuseppe T. di Lampedusy ‘Gepard’ (Il Gattopardo). Przekład został oparty na podstawie wydania poszerzonego o aneks, w którym zamieszczono odnalezione nieukończone fragmenty. Książka została opatrzona przypisami, posłowiem i kalendarium historycznym sporządzonym przez tłumacza.

Książkę czytałam wieki temu. Jakieś 20 lat na pewno, więc na szybko nic nie napiszę, dopóki nie wezmę w ręce nowego wydania, ale fajna recenzja tutaj:

Mam szczęście ostatnio do wyboru książek o upadku wielkich rodów. Podobny w tym temacie do “Stambułu” Orhana Pamuka “Lampart” Giuseppe Tomasi di Lampedusy to jednak coś więcej niż kolejna saga rodu i coś więcej niż dawka historii walk o zjednoczenie państw włoskich. Główny bohater, książę Salina – tytułowy Lampart z racji ilustracji przedstawionej w herbie rodowym – to ostatni prawdziwy arystokrata: spacerujący z psem po ogrodzie, jeżdżący na polowania, przywiązany do tradycji i zakotwiczony w zasadach savoir-vivre’u. Dzięki swojemu siostrzeńcowi Tancrediemu popierającemu Garibaldiego otwiera się na zmiany zachodzące na Sycylii i w innych państwach włoskich, próbuje myśleć o nich jak najlepiej. Nigdy ich jednak do końca nie akceptuje, pozostaje na zewnątrz i nie przystaje do nowoczesności. Wraz z tym poczuciem obcości w swoim własnym kraju, w tak dobrze znanym otoczeniu starzeje się i zmiany zachodzące w nim, przeczucie zbliżającej się śmierci jeszcze bardziej oddalają go od rzeczywistości i codziennych zdarzeń. Zaprawdę piękna jest również scena śmierci księcia: impresjonistyczna i naświetlona sycylijskim słońcem. Pozostaje w pamięci jak wspomnienie wspaniałej fotografii.

Recenzja z Poczytalni, w której czesto bywam i polecam serdecznie.

DKK – ogłoszenie!!!

Kochani!

Pilnie proszę o zwrot książek z DKK! Jak tam jeszcze coś macie, podrzućcie do mnie albo lepiej do Ojca Łukasza. Pozdrawiam cieplutko! :)

Droga Aragońska

Wydawnictwo REWASZ poleca nowy przewodnik po Drodze Aragońskiej.
Autorki to Holata-Loetz i Danuta Lötz Gunther
Cena detaliczna:57,10 zł.
Cena promocyjna:45,00 zł.
ISBN:978-83-89188-86-1

240 stron, całość w kolorze, 88 fotografii, 37 mapek i planików, okładka miękka ze skrzydełkami, wewnątrz przedniego skrzydełka przeglądowa mapka pogranicza Francji i Hiszpanii przez, który prowadzi Droga. Wydanie I. Pruszków 2010

Historia pielgrzymowania do Composteli ma swoje wzloty i upadki; wielotysięczne rzesze z całej średniowiecznej Christianitas, czas zapomnienia w okresie Odrodzenia, Reformacji, Oświecenia i Rewolucji, pierwiastki odrodzenia religijnego w dobie obecnej, wszystko to odzwierciedla historię Europy. Dotyczy jej dziejów politycznych, religijnych i społecznych w równym stopniu, co historii sztuki. Wędrówka Szlakiem Jakubowym do Composteli jest zatem także wędrówką przez historię naszego kontynentu.

Pielgrzymi wędrujący do grobu św. Jakuba w Composteli przekraczają Pireneje dwoma historycznymi szlakami. Bardziej znany wiedzie przez przełęcz Ibaneta i zwany jest Camino Frances. Drugi, prowadzący przez przełęcz Somport, nosi nazwę Camino Aragones. Oba szlaki spotykają się koło miejscowości Obanos, by wspólnie już skierować się ku Santiago. Trasa przez Aragonię mierząca od przełęczy do Obanos 160 km, uchodzi za drogę dla doświadczonych piechurów. Przez to spotyka się na niej mniej ludzi, co pozwala cieszyć się spokojem na szlaku i w schroniskach. Camino Aragones jest też szlakiem koneserów, którzy doceniają jego wyjątkowy charakter – skarby romańskiej architektury i wielką różnorodność krajobrazów na względnie niewielkiej przestrzeni.

Bromba

Czułe czytanki w Czułym barbarzyńcy – 6 grudnia 2009, niedziela, godz. 11:00

Czuły barbarzyńca oraz Wydawnictwo Czarna Owca zapraszają na Czułe Czytanki. Tym razem będziemy czytać książeczkę „Bromba i filozofia” i „Bromba i psychologia” autorstwa Macieja Wojtyszki.

Książka Bromba i filozofia Macieja Wojtyszko została KSIĄŻKĄ ROKU 2004 – otrzymała nagrodę literacką polskiej sekcji IBBY. Zdobyła także WYRÓŻNIENIE w konkursie “Dziecięcy Bestseller Roku 2004″ organizowanym przez Fundację “Świat Dziecka”.

Bromba od dawna interesuje się filozofią. Można powiedzieć, że to jej Wielka Pasja. Każdy, kto poznał Brombę wiele lat temu, nie poczuje się rozczarowany. Tak, to znów ona! Ona a także inni mieszkańcy Naszej Okolicy. Gluś, Fikander, Malwinka, Psztymucel, Kajetan, Makawity – wybrani z wybranych. Czy może być coś bardziej wciągającego i przyjemniejszego niż rozważanie najistotniejszych problemów w gronie starych przyjaciół?

O warunkach wstępnych, poszukiwaniu pewności, kłopotach z prawdą, wyjaśnianiu co jest czym, ustalaniu co z tego wynika, o byciu osobą i rozmowach między osobami, o tych co nie czują się winni, umiarze, “tu i teraz”, transformacji zwierzątka i pożytku płynącym z muzyki. I jeszcze o wielu innych sprawach, których lista mogłaby być bardzo długa. Kto lubił Brombę, gdy była młodsza, nie poczuje się rozczarowany. Kto ją dopiero teraz pozna, młody czy stary, i posłucha, co ma do powiedzenia na temat wielce szacownej filozofii, w towarzystwie przesympatycznej kompanii – powinien być rozczarowany. Ale tylko dlatego, że jej wcześniej nie spotkał.

Jak się okazuje, Bromba interesuje się nie tylko filozofią. Odkryła w sobie nową Wielką Pasję – psychologię. Każdy, kto poznał Brombę wiele lat temu, z pewnością nie poczuje się rozczarowany. Tak, to znowu ona! Ona, a także inni mieszkańcy Naszej Okolicy. Gluś, Fikander, Malwinka, Psztymucel, Kajetan, Makawity – wybrani z wybranych. Czy może być coś bardziej wciągającego i przyjemniejszego niż rozważanie najistotniejszych problemów psychologicznych w gronie starych przyjaciół?

Fragmenty książki przeczyta młodzież z Ogniska Teatralnego u Machulskich.

Gościem specjalnym Czułych czytanek będzie Pan Maciej Wojtyszko.

Wstęp wolny.

do północy 4 grudnia

Już po raz drugi będziecie mieli szansę wygrać nagrody ufundowane przez Wydawnictwo WAM z Krakowa.

Tym razem w związku z nadchodzącymi świętami Bożego Narodzenia nagród jest więcej. Do wygrania będą zarówno książki, jak i kalendarze i płyty CD. Szczegółów nie ujawniam, ale nagród jest naprawdę wiele. Niech to będzie niespodzianka, bo nagrody dotrą do zwycięzców na kilka dni przed Bożym Narodzeniem.

Zdradzę tylko, że wśród nagród są książki związane zarówno z Drogą Świętego Jakuba, jak i zupełnie nie związane z tematem. Aby utrudnić Wam zadanie tym razem, nie podam odpowiedzi do wyboru, choć pytanie nie powinno sprawić Wam większych problemów.
Pytanie konkursowe:
Wymień co najmniej 3 miasta leżące na polskim odcinku szlaku Via Regia.

Odpowiedzi nadsyłajcie na adres: kubapigora@gmail.com do północy 4 grudnia, podając prawidłową odpowiedź oraz imię, nazwisko i adres pocztowy.

Wskazówek dotyczących szlaku Via Regia szukajcie jak zwykle na stronach www.camino.net.pl oraz www.jakub-malopolska.itl.pl. Dziękujemy Wydawnictwu WAM za ufundowanie wspaniałych nagród.

Zaproszenie

Miło mi napisać, że w końcu ruszyła nasza Agencja Literacko-Artystyczna i jest TUTAJ
Wszystkich chętnych zapraszamy do pisania, tworzenia i współpracy!!!

Wyróżniłam słowo nasza, bo jest to owoc naszej wspólnej pracy, naszych wspólnych spotkań, pomysłów, planów i projektów, wielu naszych kontaktów.
A główną inspiracją były słowa naszej Agnieszki Kozak:

Cudownie jest być wśród ludzi, którzy tworząc oddają jakiś kawałek siebie innym, których mogą ubogacić – bajki i opowiadania mają szczególną moc odnajdywania siebie poprzez podróż przez emocje w nich zawarte…

Może nie należy zastanawiać się CZY sponsor się znajdzie, ale zrobić kolejny równie dobry projekt i pozwolić mu żyć swoim życiem. Ludzie mogą nas zadziwić jeśli pozwolimy im spełnić nasze marzenia…

kontakt: agencjaliteracka@gmail.com

skąd wziąć cytrę ze skorupy żółwia?

W starożytnej Grecji kaduceusz należał do atrybutów Hermesa (…) Służył do uśmierzania sporów i godzenia wrogów. Był przedstawiany w postaci kija (…)

Od razu się wszystko wydało i Hermes, aby przebłagać rozgniewanego brata, ofiarował mu cytrę ze skorupy żółwia. Apollo tak się ucieszył, że dał mu w zamian laseczkę z leszczyny, która miała cudowną właściwość uśmierzania sporów i godzenia nieprzyjaciół. Gdy ją Hermes rzucił między dwa walczące ze sobą węże, one natychmiast przestały się gryźć i zgodnie oplotły się dokoła laski, nachylając ku sobie głowy. Tak powstał kaduceusz, z którym Hermes nigdy się nie rozstawał i który przetrwał starożytność w postaci pastorału używanego przez biskupów greckiego kościoła.

Więc taki pokojowy sens winien mieć kostur pielgrzyma, który – jeśli się uda – przejdzie niebawem z Sandomierza do Krakowa i nie tylko.

o tym niebawem…

mój ulubiony film

i moja ulubiona scena. on ją ciągle prał i patrzył, czy równo puchnie.
a ona się nie poddawała. to prał ją jeszcze bardziej.

40-stka w Paryżu

bo to były urodziny. a co? w prezencie bilety, noclegi, tygodniowa karta na metro, szampan, wino i sery i… tja… Coquilles Saint Jacques w ilościach niezwykłych. a co?

no i dostałam aparat fotograficzny, prezent równie niezwykły i bardzo potrzebny.

Punkt Zero - początek wszystkich dróg

Polecam Paryż na piechotę

Katedra Notre Dame z mniej oklepanej strony

Sławni Bukiniści

Museum Średniowiecza

Średniowieczne obuwie trekkingowe

Moja ulubiona wieża w Paryżu (Tour Saint Jacques)

Coquilles Saint Jacques (to musieli wymyślić pielgrzymi)

Paryż jest faaajny, niezwykle urozmaicony...

i ciągle zaskakująco polski...

Paris, je t’aim

przytulić Monako?

wczoraj udało mi się przytulić nawet Monako.
Mikołaju, wracam z Paryża przez Wrocław, to zadwonię.

telegram

nie ma mnie, pojechałam przytulić Paryż.
wiem, Madziu, że byłaś, ale miałam wypełniony po brzegi czas, a komórka nie wytrzymywała ilości telefonów i sms-ów, które dostawałam od środy. spotkamy się chyba na spotkaniu z Bajkopisarzem. Tak, tak,przyjadę. :):):)
tymczasem się trzymajcie i nie zapominajcie. Ela! uściski dla wszystkich solenizantów listopadowych i do zobaczenia – chyba w grudniu.
bo ja będę TUTAJ

Podróże z filozofią w tle

Dlaczego trzeba się śpieszyć? Nie tylko wtedy, gdy gonią nas obowiązki lub pociąg odjeżdża za dziesięć minut? Zawsze? Odpowiedź jest prosta: bo czas płynie. W fizyce i w filozofii można się spierać z Newtonem, czy jego definicja czasu jest trafna, ale nie można mieć żadnych wątpliwości co do tego, że wyraża ona głębokie ludzkie doświadczenie. “Absolutny, prawdziwy, matematyczny czas płynie sam przez się i ze swej natury jednostajnie, niezależnie od czegokolwiek zewnętrznego, i inaczej nazywa się trwaniem”. Tyle, że nie jest to trwanie, lecz raczej przemijanie. Festina lente tak, żeby czegoś nie przeoczyć, żeby nie zgubić żadnej cząstki istnienia. Ale trzeba się śpieszyć. Jest to po prostu fizyczna konieczność.

Dlatego chwytam za pióro. (. . .)

Więcej TUTAJ

Keret w Krakowie

słuchajcie, Tarnobrzeskie Krakusy, Hippie, Ozzy, Jamnik!
pilna wiadomość od Mishki:

Mishka // 2009/11/03 @ 12:29 (edytuj)

A w ramach Międzynarodowego Festiwalu Literatury im. Josepha Conrada w Krakowie, 5 listopada (czyli w czwartek) w Klubie Drukarnia
o godzinie 20:00 “Film zmienia literaturę”, spotkanie z Etgarem Keretem. Dzień wcześniej (czyli jutro): Kino Pod Baranami, godzina 21:00: Literatura i film – “Meduzy”, reżyseria: Etgar Keret. Bilety: 12 zł bilet normalny/ 10 zł bilet ulgowy.

Może ktoś skorzysta? :)

jak przytulić miasto

Free Hugs Paryż

z nami nawet jesienią jest wiosna…

sms do wszystkich

Tęsknię Mamo :-(
przytul ode mnie cały Tarnobrzeg. (…)
a jak jestem z Wami to zawsze jest wiosna!!

no to PRZYTULAM Cię, My Spirytuality Child!
Ale jak mam przytulić cały Tarnobrzeg? Całe 50 tysięcy?

Posłuchaj, posłuchaj…

La cité des Anges – w Paryżu!

Zdjęcia ze strony www.martanna.canalblog.com/

Marta Anna Jollant

drukowany piątek

Dnia 30. września wieczorem o godzinie 3 minut 47, nadszedł do Tampa-Town telegram pod adresem prezydenta Barbicana. Prezydent rozrywa kopertę, czyta depeszę i blednie pomimo wielkiej siły panowania nad sobą, a wzrok jego zamracza się po przeczytaniu dwudziestu słów telegramu.
Oto treść tej obecnie w archiwach Gun-klubu przechowanej depeszy:
„Francya. Paryż, 30. września, godz. 4 rano.
Barbicane. Floryda. Tampa.
Zamienić bombę sferyczną na stożkową, a pojadę w niej na księżyc. Przybędę okrętem (Steamer) „Atlanta”.
Michał Ardau.”

Więcej TUTAJ

mały zbieg okoliczności

mały zbieg okoliczności. :) 26 listopada Habibi Hamid będzie miał spotkanie autorskie u nas na wsi w szkole:-)

No i za jednym zamachem znalzła się Madzia Gienek i Habibi Hamid.

sms od sdm

“Właśnie jestem na koncercie SDM. Zaraz się zacznie. Pozdrawiam.”

A ja właśnie wpadłam pod stół z zazdrości. Kocham Was za to, że wiecie, że ja muszę wiedzieć takie rzeczy. :) I że o mnie pamiętacie, jak się koncert SDM-u zaczyna! I że o mnie w ogóle pamiętacie!

Nie pojechałam, chociaż Sandomierz taki bliski… Poszłam zanurzyć się w liście. Chodzić od drzewa do drzewa. Piosenka piękna, trochę smutna.

Zaproszenie

ogłoszenie od Kicka

SPOTKANIE
W czwartek 22 października o godzinie 19:00 odbędzie się kolejne spotkanie organizacyjne. Tym razem już konkretne i ważne.
Zapraszamy wszystkich, którzy chcą się włączyć w przygotowanie Jarmarku 2010 oraz zainteresowanych całoraczną działalnością w Mieście Aniołów.

Zapraszamy także na adorację o godzinie 18:30 do małego
kościoła.

ogłoszenia :)

1. Szukam Madzi Stój Bo Strzelam.
2. Nie ma mnie na gg, bo mi komputer padł, nie ma mnie też w Decupracowni, ale jestem ogólnie, jestem. :)
3. Trzeba zrobić spotkanie Bardzo Dorosłych Aaaniołów… Rzućcie jakimś terminem.
4. Szukam Przystojnego Młodzieńca, który zrobi skład komputerowy Miasta Aniołów 2010 i jeszcze czegoś przy okazji.
5. Ma ktoś jakiś stary niepotrzebny wentylator?
6. Przypominam o zaległych książkach do DKK!!!
7. We wtorki o 18-stej u Wojca w klasztorze są lekcje języka hiszpańskiego. Wojciec też się uczy.

I Spotkanie DKK (chyba 2007)

drukowany piątek

“Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. W rzeczywistości zaczyna się bowiem dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca. Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej.“ Ryszard Kapuściński

Są takie podróże, w które zabiera się ze sobą “coś do poczytania”. Czasem jest to zwykły “pochłaniacz czasu”, książka, nad którą można spędzić kilka godzin w pociągu czy w autobusie, ale bywają takie książki i takie podróże, które nie mogą bez siebie zaistnieć.

Więcej TUTAJ

nothing personal

25. Warszawski Festiwal Filmowy
Dla mnie największa rewelacja festiwalu – niezwykły film mieszkającej i pracującej w Holandii Urszuli Antoniak o spotkaniu dwojga ludzi. Ona, pewna siebie, chwilami dość obcesowa, w każdym ruchu, geście i słowie magnetyczna (brawurowa rola Lotte Verbeek), zostawia za sobą życie w Holandii i włóczy się po irlandzkim Connemary: bez pieniędzy, z rozkładanym co noc w nowym miejscu namiotem na plecach. On (Stephen Rea) to dużo starszy od niej samotnik, który żyje na irlandzkim pustkowiu w starym, widocznym tylko z wierzchołka góry domu. Dziewczyna zacznie u niego pracować za jedzenie (wcześniej widzimy, jak żywi się resztkami ze śmietnika), ale ma swoje warunki – żadnych pytań i wynurzeń osobistych. W przeciwnym wypadku kara: śpiewanie piosenki

Kara okropna, więcej TUTAJ

Spotkanie DKK z Martą Fox

21 października (środa), godz. 12.00
MBP w Tarnobrzegu, ul. Szeroka 13

http://marta-fox.blog.onet.pl/

Marta Fox
Poetka, autorka popularnych powieści dla młodzieży i tak zwanych dorosłych. Jej wiersze tłumaczone były na język angielski, niemiecki, hiszpański.
W 2004 roku otrzymała Złoty Telefon – honorowe odznaczenie „Niebieskiej Linii” – Ogólnopolskiego Pogotowia do Walki z Przemocą w Rodzinie, za książkę Coraz mniej milczenia. O dramatach dzieciństwa bez tabu. W 2006 roku otrzymała honorowe odznaczenie Zasłużony dla Kultury Polskiej
Najbardziej znane tytuły: Magda.doc, Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza, Niebo z widokiem na niebo, Pierwsza miłość, Chcę być chłopcem jak mój ojciec, Święta Rito od Rzeczy Niemożliwych,Paulina w orbicie kotów, Kaśka Podrywaczka, Karolina, rozmiar XL.

Najnowsza powieść: Kobieta zaklęta w kamień.

Ciekawy wywiad z Martą Fox:
Katarzyna Ewa Zdanowicz: Jaka była pani droga do literatury? Jak udało się pani zostać autorką utrzymującą się z literatury, a więc dzięki pisaniu niezależną?

Marta Fox: Lubię mówić o swojej wędrówce literackiej, ponieważ to jest trochę tak jakbym opowiadała historię dla mnie nie z tej ziemi; historię, której nigdy nie przewidziałam i o której nigdy właściwie nie marzyłam. Wymarzyłam sobie bowiem bardzo stabilną drogę. Pochodziłam z bardzo tradycyjnej rodziny, w której miejsce kobiety było równie tradycyjne – i ja się bynajmniej przeciwko temu nie buntowałam. Zamierzałam więc spędzić swoje życie równie tradycyjnie – na drugim toku studiów wyszłam za mąż, pod koniec studiów urodziłam dziecko i po studiach rozpoczęłam (wymarzoną!) pracę jako nauczycielka języka polskiego. Czerpałam z tego zawodu satysfakcję przez niemal 20 lat i dopiero w momencie, kiedy moje córki dorosły i zaczęłam mieć coraz więcej wolnego czasu dla siebie, odkryłam, że szkoła mi nie wystarcza. Rozpoczęłam więc swoją przygodę z dziennikarstwem. Współpracowałam z katowickim pismem “Tak i Nie”, “Radarem”, “Integracjami”, “Poezją”, “Autografem” – i bardzo chciałam zostać etatową dziennikarką. Dziś uważam, że to, iż nie dostałam tego “upragnionego” etatu, było dla mnie swoistym błogosławieństwem.
WIĘCEJ TUTAJ

jesień, a może odwrotnie

nienawiść łypie czasem
okiem zza ołtarza
blichtr jesień wiatr
rozbite szkiełka
witraż na podłodze
obrazki pomieszane
in persona Christi Judasz
a może odwrotnie

Dyskusyjny Klub Książki

Zaczynamy kolejny sezon, zapraszam wszystkich chętnych do czytania i proszę tych, którzy jeszcze nie oddali wszystkich książek o ich zwrot, bowiem sa potrzebne innym Klubom.

Lista książek do wyboru w 2009 TUTAJ

ARMIA w Sandomierzu u Dominikanów

# 2009/09/28 Sandomierz

Wirydarz klasztoru o. Dominikanów
godz. 20:00; wstęp wolny

idę sobie…

zaglądajcie TUTAJ na Sandomierską Drogę
a ja będę TUTAJ czyli też na Drodze, o pięknej nazwie VIA REGIA

Via Regia

Via Regia – w sensie ogólnym, droga królewska, podlegająca bezpośrednio królowi na której obowiązywały specjalne prawa. Jako Via Regia lub “droga wysoka” oznacza się również historyczny trakt handlowy prowadzący od Hiszpanii aż po Rosję.

Pierwsze wzmianki o Via Regia pochodzą z 1252 r., kiedy pojawia się pod nazwą “Strata Regia” (“Droga Królewska”) w dokumentach margrabiego Marchii Miśnieńskiej Henryka III.

Początkami drogi były budowane przez wojska rzymskie trakty pomiędzy hiszpańską Galicją a Paryżem. Z czasem legiony wyruszyły na wschód w stronę Łaby. Z Moguncji wyruszyli przez Frankfurt, Fuldę, Eisenach, Erfurt, Lipsk by na Łabie ustanowić wschodnią granicę cesarstwa. W Świętym Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego drogę rozbudowano dalej przez Zgorzelec do Wrocławia nazywając ją również “Hohe Straße” (droga wysoka).

Via Regia była drogą ponadregionalną sprzyjającą rozwojowi stosunków i kontaktów państw europejskich. Droga służąca początkowo jako trakt wojskowy, stawała się z czasem coraz ważniejszym traktem handlowym, co przyspieszało rozwój miast leżących na jej trasie. Na znaczeniu straciła dopiero w XIX w. kiedy dynamicznie zaczęła rozwijać się kolej żelazna.

Via Regia, to także jedna z głównych nitek szlaku pielgrzymkowego św. Jakuba, inaczej Droga św. Jakuba, która prowadzi do Santiago de Compostela w Hiszpanii. W Polsce oznakowany obecnie (2008) na odcinku od Góry św. Anny przez Opole, Wrocław, Legnicę i Lubań do Zgorzelca. Trwają prace nad oznakowaniem odcinka biegnącego z Piekar Śląskich, m.in. przez Radzionków, do Góry św. Anny.

from Wikipedia

od Daffi’ego :):):)

Tracy przyniósł Daffi. Tracy jest Doktorem Sztuk Pięknych. Kiepsko nam wychodzi śpiewanie po angielsku (z graniem lepiej, ha ha ha). Jak zwykle miły wieczór z gittarrami, będzie jeszcze kilka, umawiamy się wstępnie na następny czwartek, ostatni przed moim Via Regia.

Sorry
Is all that you can’t say
Years gone by and still
Words don’t come easily
Like sorry like sorry

Forgive me
Is all that you can’t say
Years gone by and still
Words don’t come easily
Like forgive me forgive me

But you can say baby
Baby can I hold you tonight
Maybe if I told you the right words
At the right time you’d be mine

I love you
Is all that you can’t say
Years gone by and still
Words don’t come easily
Like I love you I love you

UWAGA

Życie zmienia się z minuty na minutę!
Czwartkowy wieczór gitarowy przełożony na środę (DZISIAJ!!!), bo jutro wycieczka.
Madzia nadal aktualna, że jutro.
O kolejnych zmianach będę informować.

Madzia

… przyjeżdża jutro na Wieczorrami z gitarrami…

wyjazdy i powroty

Wyjeżdżacie, a ja uczę się z tego cieszyć, choć nie powiem, żeby łatwo mi to przychodziło. Ale ciągle coś się wydarza, drobiazgi, krótkie chwile… Wracam z Wawy, na parapecie leży list od Jamnika. Prawdziwy list w białej kopercie. “Proszę do mnie pisać! Ty, Grześ, Wszyscy”. I w załączeniu bajka o aniołach do MA 2010… Niniejszym więc przekazuję jamnikową prośbę: proszę do niej pisać! Adres udostępnię na priv.
Wpadł Mikołaj. Umawiamy się na Wrocław. Hippie wpada coraz rzadziej, bo związała się z pijarami. Jutro ma być Jan Kazimierz. :) Lostris wraca. Madzia esemesuje po nocach. Saaaaara – jeszcze cały rok przed nami. Ella przychodzi na decoupage. Nawet Semitę przypadkiem spotkałam, ciągle gra na klasztornej perkusji. Ogur nie zapomina, Wiktor. Są niesamowici. Ozzy z Ellen też ostatnio odezwali się z Krakowa.
Lostris kazała zwołanie zrobić, trza się będzie spotkać, jak przyjedzie.
Postanowiłam kupić pióro, papeterię i znaczki.

A dziś przyjechał Żyleta. I to jest NAJWAŻNIEJSZE.

Żyleta

Wieczór z poezją śpiewaną

Czwartek 27 sierpnia 2009 r. godz. 18.00
Ogródek Restauracji Stary Browar

Wieczorrami z gitarrami

to projekt powstały z inicjatywy osób związanych z tarnobrzeskim “Miastem Aniołów” i Internetową Sceną Tarnobrzega www.projektq.pl oraz osób zainteresowanych wszystkim, co można określić mianem poezji śpiewanej.
Chcemy wspólnie postarać się wypełnić lukę, jaką w naszym mieście tworzy ten rodzaj muzyki, jak i ten rodzaj poezji.
Chcemy stworzyć możliwość zaprezentowania się gitarzystom, muzykom, śpiewakom, ale także poetom, zarówno tym początkującym, jak i zaawansowanym.
Chcemy Was poznać, zrobić coś razem, zorganizować regularne cotygodniowe spotkania, a w dalszych planach przegląd talentów i koncert Lidii Jazgar z zespołem Galicja, który ma rozpocząć stały cykl pod nazwą Galicyjskie Wieczory z Piosenką…
Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych!

kkkasiab@poczta.onet.pl

Obłóczyny

Tak to wyglądało 800 lat temu:
Bazylika St. Sabina, Rzym
Freski przedstawiające obłóczyny św. Jacka i bł. Czesława oraz wyruszenie do Polski pierwszych dominikanów

Chcieliście tu zobaczyć coś jeszcze? :):):) A kysz!!!

Dzień Hiszpański

Czekam na pomysły, propozycje, czekam na Was.
Czekam na Was wszystkich.
Gdzieś w październiku czyli niedługo.
Można wszystko.
Śpiewać, tańczyć, pisać, malować, gotować.
Miejsce jeszcze podam, ale chyba to będzie S-rz.

Jacek

Nie planowałam tego. Sam jakoś wszedł mi w drogę, tylko, że on już dawno po niej stąpał. Towarzyszy każdej mojej podróży ostatnio. Od kilku miesięcy wszystko toczy się na drogach, po których chadzał i w miejscach, które były jego miejscami. I to dotyczy też najbliższych planów wyjazdowych. Sandomierz, Warszawa, Via Regia, Kraków, Paryż. Zastanawiające. Wszędzie, gdzie bywał zostawiał ślady. Tych śladów jest mnóstwo. Dziwne, że zupełnie nie dostrzegałam go do tej pory. Ciągle jeszcze jestem ślepa.

Czuł jak jego płuca wypełnia dym. Krztusząc się i wypluwając z ust kopeć biegł w stronę niszy w bocznej ścianie prezbiterium, gdzie przechowywany był zapas Eucharystii dla chorych. Starał się ignorować trzeszczące pogróżki ze strony sklepienia i gdzieś kątem myśli podziękował Bogu, że ma buty i nie czuje rozżarzonej posadzki. Szarpnięciem odsłonił tkaninę zasłaniającą drzwiczki tabernakulum, otworzył je i przez płaszcz chwycił nagrzaną puszkę z Ciałem Pańskim. Teraz jeszcze tylko szybki zwrot na pięcie i pędem do drzwi!

więcej tutaj, u Eli:
http://guzmanop.wordpress.com/2009/08/17/pozar/

spotkanie (w Warszawie)

Coś muszę napisać, bo obowiązuje mnie stara umowa, ale zastanawiam się mocno co to ma być.
Bo Warszawa, której kiedyś nie lubiłam stała się teraz bliższa. Bo już nawet za nią trochę tęsknię… bo ona wie, jak mnie zdobyć i ująć, zakotwiczyć na zawsze…
A zdobywa mnie ludźmi. Sanitariuszką Basią, którą spotykam po wyjściu z Muzeum Powstania Warszawskiego i mam niebywałą okazję posłuchać żywej historii… chociaż i ta historia z muzeum momentami wywołuje bardzo żywe emocje… szczególnie listy… zdjęcia… muzyka… Do sanitariuszki Basi napiszę. Uderza mnie historia, którą później opowiada mi siostra Ludmiła, o powstańcach, którzy zwolnieni są z obowiązku kupowania biletów do muzeum PW, a i tak zawsze je kupują. I bardzo często – z wyboru samych powstańców – nie są to wcale bilety ulgowe.

Spotkanie w Instytucie Hiszpańskim równie niezwykłe, zupełnie inny klimat, ale Sandomierski Wieczór Hiszpański pomału nabiera kształtów.
Lecę na umówione spotkanie przy Syrence i zupełnie nieoczekiwanie spotykam znajomych, z którymi przyjechałam, potem spotykam ich raz jeszcze w tym dniu – mieliśmy zupełnie inne plany, nasze drogi jakoś się krzyżują Ach, te przypadki!!!

Spotkanie z Syrenką. I z kimś jeszcze. Potem klasztorne zakamarki.
Warszawa wie, czym mnie ująć… I ten ktoś też. Zakopaliśmy topór na Freta.

gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę,
gdzie ty zamieszkasz, tam ja zamieszkam,
twój naród będzie moim narodem,
a twój Bóg będzie moim Bogiem.

Msza. Nieszpory. Równie atrakcyjne i ważne, jak wszystko inne w tych dniach. Na Mszy prawie na głos śmieję się z radości, powstrzymuję się od tego na siłę. Żeby nie robić obciachu, bo ktoś, kto się śmieje w kościele to przecież na pewno świr jakiś… :)

Szczęśliwy ten, kogo wspiera Bóg Jakuba,
kto pokłada nadzieję w Panu Bogu.
On stworzył niebo i ziemię, i morze
ze wszystkim, co w nich istnieje;

To nie “ten” Jakub, ale to szczęście właśnie. :)

Coś, co było beznadziejnie skopane i wdeptane w ziemię, zostało podniesione, otrzepane i uniesione. Uratowane w ostatniej możliwej chwili.

a propo’s wyjazdów

25-06-2009:

muszę napisać, że to nie jest tak, iż zawsze rozpaczam, gdy ktokolwiek wyjeżdża. czasem…

Ten wpis zrobił się NIEAKTUALNY.

Nie zawsze rozpaczam, gdy ktoś wyjeżdża, ale zawsze bardzo źle znoszę odchodzenie przyjaciół i takich ludzi, z którymi wiążą mnie dziwne przypadki, telepatyczne chwile i podobny zachwyt nad światem. Ich odchodzenie w inne od moich rejony świata mniej boli, niż ich odchodzenie w inną przestrzeń mentalną… w świat, od którego dzielą nie tyle granice terytorialne czy jakieś wielkie obszary, ale ta niezrozumiała, opisana dobrze przez Kapuścińskiego LOGIKA MURU. Coś makabrycznego. To jest najgorsza granica.

Zresztą… trochę dojrzałam… już nawet nie rozpaczam, gdy wyjeżdżają ci najbliżsi, bo
ich rejony świata stają się moimi i ta świadomość wystarcza.

Co do Kapuścińskiego:

Oto gdzie uchodzi energia świata. Jak nieracjonalnie. Jak bezpożytecznie. Bo Wielki Mur – a jest to mur-gigant, mur-twierdza, ciągnący się tysiące kilometrów przez bezludne góry i pustkowia, mur – przedmiot dumy i, jak wspomniałem, jeden z cudów świata, jest zarazem dowodem jakiejś ludzkiej słabości i aberracji, jakiegoś straszliwego błędu historii, jakiejś niemożności porozumienia się ludzi w tej części planety, niemożności zwołania okrągłego stołu, aby wspólnie naradzić się, jak by pożytecznie zużyć nagromadzone tam zasoby ludzkiej energii i rozumu.

Okazało się to mrzonką, bo pierwszy odruch wobec ewentualnych problemów był inny – zbudować mur. Zamknąć się, odgrodzić. Gdyż to, co przychodzi z zewnątrz, stamtąd, może być tylko zagrożeniem, zapowiedzią nieszczęścia, zwiastunem zła, ba – złem najprawdziwszym.

Ale mur nie tylko służy obronie. Bo broniąc przed tym, co grozi z zewnątrz, pozwala również kontrolować to, co dzieje się wewnątrz. Bo w murze są jednak przejścia, są bramy i furtki. Otóż strzegąc tych miejsc, kontrolujemy, kto wchodzi i wychodzi, pytamy, sprawdzamy, czy są ważne pozwolenia, notujemy nazwiska, przyglądamy się twarzom, obserwujemy, zapamiętujemy. Tak więc mur taki to jednocześnie tarcza i pułapka, osłona i klatka.

Najgorszą stroną muru jest to, że u wielu ludzi wyrabia on postawę obrońcy muru, tworzy typ myślenia, w którym przez wszystko przebiega mur dzielący świat na zły i niższy – ten na zewnątrz i dobry i wyższy – ten na wewnątrz. W dodatku wcale nie trzeba, aby taki obrońca był fizycznie przy murze obecny, może on być daleko od niego, wystarczy, żeby nosił w sobie jego obraz i hołdował regułom, które logika muru narzuca.

Anno nie mów nic…

Wzięła Biblię (?) i pojechała.
Aaaaa, aaaaa.
Anno!
Nie mów nic!
Nie mów kiedy…
Dokąd?
Anno?
Wracaj!
Anno…

Olchowiec

25 lat później. :)

ha!

jest 00:15.
właśnie 15 sekund temu skończyłam 40 lat.
i jest fajnie. wprawdzie miałam wyskoczyć z 4 tys. n.p.g, ale Gregory gdzieś mi się dzisiaj zapodział. za to niespodzianka. jadę do Paryża! taki prezent. nie powiem od kogo. w każdym razie ten ktoś napisał:

Wieża Świętego Jakuba już odsłonięta.

Jak widać – wzywa mnie mój ukochany Saint Jacque… Zauważyliście, że marzenia się realizują same? niesamowite, niesamowite.

no dobra. jadę. jadę.
nie mówiąc już o tym, że 1 września idę na Mi Camino czyli Via Regia…
400 km.
ktoś chętny?
historyczne przejście, nikt jeszcze nie szedł…

zmęczona, zapracowana, niedospana. ale jak słyszę tych wszystkich ludzi, którzy są zadowoleni, szczęśliwi, uśmiechnięci to wszystko przechodzi.

odpiszę później. jutro. nie wiem kiedy. nie starcza mi czasu. na biurku stoją słowniki: hiszpański, angielski, włoski, francuski, łacina – wszystkie mi potrzebne, a nie mam na nie czasu. nie tylko na pisanie.

kocham Was. jak Miss Ameryki. ha ha ha. życie jest piękne. napisałam to w 40-ste urodziny. niesamowite, niesamowite. zobaczycie sami.

jestem

odpiszę, jak się uporam z pisaniem…

żyję.

Nie ma niczego ważniejszego

Tak blisko, bez względu na odległość
Nie można być bliżej serca
Zawsze ufając w to, kim jesteśmy
Nie ma niczego ważniejszego

Nigdy nie patrzałem na to w ten sposób
Życie jest nasze, żyjemy po swojemu
Wszystkie te słowa – nie są od tak,
Nie ma niczego ważniejszego

Szukałem zaufania i znalazłem je w tobie
Każdego dnia spotykamy coś nowego
Otwórz swój umysł na dziwny widok
Nie ma niczego ważniejszego

Nigdy nie przejmuj się tym, co robią
Nigdy nie przejmuj się tym, co wiedzą
Ale ja wiem…

Tak blisko, bez względu na odległość
Nie można być bliżej serca
Zawsze ufając w to, kim jesteśmy
Nie ma niczego ważniejszego

Nigdy nie przejmuj się tym, co robią
Nigdy nie przejmuj się tym, co wiedzą
Ale ja wiem…

Nigdy nie patrzałem na to w ten sposób
Życie jest nasze, żyjemy po swojemu
Wszystkie te słowa – nie są od tak,
Nie ma niczego ważniejszego

Szukałem zaufania i znalazłem je w tobie
Każdego dnia spotykamy coś nowego
Otwórz swój umysł na dziwny widok
Nie ma niczego ważniejszego

Nigdy nie przejmuj się tym, co powiedzą
Nigdy nie przejmuj się ich gierkami
Nigdy nie przejmuj się tym, co robią
Nigdy nie przejmuj się tym, co wiedzą
A ja wiem…

Tak blisko, bez względu na odległość
Nie można być bliżej serca
Zawsze ufając w to, kim jesteśmy
Nie, nie ma niczego ważniejszego

James Hetfield, Metallica

jest już STRONA

Dominikański Jarmark Charytatywny i Grupa Charytatywna działające pod wspólną nazwą Miasto Aniołów istnieją już pięć lat. Zaczynaliśmy w 2005 roku w Duszpasterstwie Młodziezy przy klasztorze Dominikanów od założenia grupy charytatywnej mającej za zadanie nieść pomoc potrzebującym Tego samego roku pojawiła się idea Jarmarku Charytatywnego którego celem było zebranie pieniędzy na wakacje dla dzieci z tarnobrzeskiego Domu Dziecka. I tak działamy do dziś. Jeszcze nie opadły emocje po czwartym Jarmarku, jakże różnym od tego pierwszego, skromnego, a my już zaczynamy przygotowania do jubileuszowego, piątego…

Zachęcamy do zapoznania się z ideą Miasta Aniołów, naszymi działaniami i planami. Można także wspomóc Jarmark, dołączyć do grona organizatorów i wolontariuszy, lub do Grupy Charytatywnej. Wszystkie niezbędne informacje są dostępne na tej stronie.

Pozdrawiamy wszystkie tarnobrzeskie Anioły

http://www.miasto-aniolow.pl/

drukowany piątek – Camino de Santiago w literaturze

Rankiem 23 lipca br. spod sandomierskiego klasztoru ojców dominikanów wyruszyła pieszo pięcioosobowa grupa pielgrzymów z dużymi, białymi muszlami przypiętymi do plecaków. Tym samym nastąpiło otwarcie średniowiecznego Szlaku Świętego Jakuba, który zmierza z Sandomierza przez Kraków do oddalonego o ponad 3 tys. km Santiago de Compostela w Hiszpanii, gdzie wg tradycji znajduje się grób Apostoła. Do niego właśnie europejscy pątnicy wędrują już od IX wieku.
Jednym z dawnych pielgrzymów, który przemierzył sandomiersko-krakowski region był Jakub Sobieski, ojciec króla Jana III Sobieskiego.

więcej:
TUTAJ

musicie to zobaczyć :)

Wojciec, Krysia, Bożenka, Mariusz, Marek i Pielgrzym z Poczdamu – Thomas. Droga otwarta – jak widać – można już wędrować.
(a mnie wysiadło gardło znowu, ale co tam…)

jestem

ciągle gdzieś wracam
Droga Św. Jakuba otwarta – teraz będzie o niej TUTAJ
we wtorek Sandomierz
w czwartek kolejne Wieczorami z gitarrami
zapraszam serdecznie

harasymowicz

bo “w górach jest wszystko, co kocham”
i mogę teraz tak – mam specjalne prawo
:)

i znowu…

wydaliśmy wszystkie pieniądze na muzykę i poezję
ale warto było
miło
serdecznie
ona codziennie ma do czynienia z aniołami i JEST TUTAJ
a on – kocha Hiszpanię
ON JEST TUTAJ
a KROKE czyli Kraków TUTAJ
ta dedykacja… ona jest… niezwykła… wiążąca…
TUTAJ wiał wiatr
i na dodatek…
to było na Drodze Świętego Jakuba, a noclegi dla pielgrzymów donativo

dla Moniki

to nie żart. wracaj. ja ciągle czekam.

drukowany piątek

Jeśli sądzisz, że książki służą tylko do czytania, to się mylisz.

I wcale nie mam zamiaru tu pisać o książkach do oglądania, typu albumy z przepięknymi fotografiami czy kolorowe atlasy, ale o książkach, które tworzone są z założenia jako dzieła sztuki. Nośnikiem treści ma być w nich przede wszystkim forma. Nie tekst, ale np. materiał, z którego zostały wykonane, czcionka, bryła, jaką udało się stworzyć artyście i wiele innych czynników. Do niektórych “art-booków” dołączone bywają płyty CD, czasami jakieś zabawki, klocki LEGO, zdarzają się także akcesoria, które można skonsumować. Tylko jak bez żalu zjeść książkę?

tekst ze strony www.projektq.pl

Brunonalia – Gala Finałowa

Ktoś chce jechać?

from: http://www.lidiajazgar.pl/

sobota, 18 lipca 2009 roku, godz. 19.00
Dwór na Wichrowym Wzgórzu, Przybysławice (2 km od Klimontowa Sandomierskiego)

wystapią: Lidia Jazgar z zespołem Galicja i Lubelska Federacja Bardów

impreza plenerowa, wstęp wolny
więcej o projekcie »

aaa… żeby nie zginęło…

F E D E R A C J A
oficjalna strona jest TUTAJ
czy chciałabym jeszcze coś dodać?
chyba tylko: dziękuję…
i jeszcze przesłanie z recenzji Tulipanny:

wchłonąć gwałtownie i rozpamiętywać

drukowany piątek, drukowane wakacje

czyli Rio Anaconda i Gringo wśród Dzikich Plemion

Wojciecha Cejrowskiego albo się lubi, albo nie. Jak zwykle w przypadku tak kontrowersyjnych ludzi. No cóż, niezaprzeczalnie łamie schematy, wybiega ponad normę, zadziwia pomysłami, zaskakuje stylem bycia i poglądami. Nieprzewidywalny. Nieugięty. Na pewno baaardzo niepokorny, a to już powód do nieakceptowania przez tych, których horyzonty ograniczają się tylko do własnego poukładanego świata. Jednocześnie zdumiewająco “czytany”. Nawet dzisiaj, kiedy mówi się o nas, Polakach, że nie czytamy, jego książki szybko stają się bestsellerami. I to jest właściwie niewytłumaczalne. Paradoks?

Więcej TUTAJ

tekst ze strony www.projektq.pl

posłanie do nadwrażliwych

15 lipca 2009 – Klimontów

Posłanie do nadwrażliwych
Kazimierz Dąbrowski

——————————————————————————–

Bądźcie pozdrowieni nadwrażliwi
za waszą czułość w nieczułości świata
za niepewność wśród jego pewności
Bądźcie pozdrowieni
za to, że odczuwacie innych tak, jak siebie samych

Bądźcie pozdrowieni
za to, że odczuwacie niepokój świata
jego bezdenną ograniczoność i pewność siebie

Bądźcie pozdrowieni
za potrzebę oczyszczenia rąk z niewidzialnego brudu świata
za wasz lęk przed bezsensem istnienia

Za delikatność nie mówienia innym tego, co w nich widzicie

Bądźcie pozdrowieni
za waszą niezaradność praktyczną w zwykłym
i praktyczność w nieznanym
za wasz realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego

Bądźcie pozdrowieni
za waszą wyłączność i trwogę przed utratą bliskich
za wasze zachłanne przyjaźnie i lęk, że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami

Bądźcie pozdrowieni
za waszą twórczość i ekstazę
za nieprzystosowanie do tego co jest, a przystosowanie do tego, co być powinno

Bądźcie pozdrowieni
za wasze wielkie uzdolnienia nigdy nie wykorzystane
za to, że niepoznanie się na waszej wielkości
nie pozwoli docenić tych, co przyjdą po was

Bądźcie pozdrowieni
za to, że jesteście leczeni
zamiast leczyć innych

Bądźcie pozdrowieni
za to, że wasza niebiańska siła jest spychana i deptana
przez siłę brutalną i zwierzęcą

za to, co w was przeczutego, niewypowiedzianego, nieograniczonego

za samotność i niezwykłość waszych dróg

bądźcie pozdrowieni nadwrażliwi

mały chłopiec z mikrofonem

wgryzam się w historię MJ, bo chcę też przegryźć jego teksty, podoba mi się coraz bardziej, podoba mi się, że chciał nadrobić stracone dzieciństwo. nie osądzam, nie jestem jego fanem, nie mam zamiaru też krytykować ani popadać w zachwyt. jedynie poznać.
zafascynowała mnie jego sypialnia. ten obraz. bo gdzieś mi utkwiło, że Dobry Pasterz zawsze szuka zagubionej owieczki i jest zwykle z tymi, którym ciężko.

potrafił się dzielić, a teksty miały niezłe przesłania. i śmiał się tak jakoś pozytywnie… w ogóle – dużo pozytywów, choć były i trudne sprawy, ale przecież takie jest życie – nigdy nie jest pasmem sukcesów. a gdy te przychodzą, zawsze gdzieś obok nich znajdzie się jakiś “mąciciel”.
jeden z jego rysunków.
mały chłopiec z mikrofonem.
mały, smutny chłopiec z mikrofonem.

We Are The World
Jesteśmy światem. Nadchodzi czas, gdy zwrócimy uwagę na wołanie, gdy świat będzie musiał zebrać się razem jako jedność. Ludzie umierają. I już czas, by udzielić pomocy życiu, największemu ze wszystkich darów. Nie możemy dalej żyć udając dzień po dniu,
że ktoś kiedyś wkrótce dokona zmiany. Wszyscy jesteśmy częścią wielkiej rodziny Boga. A prawda jest taka, wiesz – miłość jest wszystkim, czego potrzebujemy. Jesteśmy światem, jesteśmy dziećmi. Jesteśmy tymi, którzy rozjaśniają dzień, więc zacznijmy dawać, dokonajmy wyboru, ratujmy własne życia. To prawda, że dzień możemy uczynić lepszym. Po prostu ty i ja. Okaż im swoje serce, aby wiedzieli, że komuś na nich zależy, a ich życia staną się mocniejsze i wolne. Tak, jak to Bóg pokazał nam zamieniając kamienie w chleb, więc wszyscy musimy wyciągnąć pomocną dłoń, gdy nie ma pracy i domu, zdaje ci się, że znikąd nadziei, ale jeśli tylko uwierzysz, że żadnym sposobem nie możemy upaść, zdasz sobie sprawę, że zmiana może nadejść tylko, gdy staniemy razem jako jedność…
Michael Jackson i Lionel Richie

We Are the World – singel charytatywny wykonany przez formację USA for Africa, którego celem było zebranie pieniędzy na pomoc dla głodującej Afryki. Pomysłodawcą był Harry Belafonte, piosenkę napisali Michael Jackson i Lionel Richie, a producentem był Quincy Jones. Utwór został przebojem roku i przyniósł 90 mln dolarów zysku. Zdobył dwie nagrody Grammy w 1985 roku jako Best Song of the Year oraz Best Record of the Year. 800 000 kopii nagrania pojawiło się w sklepach we wtorek, 7 marca 1985 i wszystkie one zostały sprzedane podczas pierwszego tygodnia. Piosenka zadebiutowała na liście Billboardu 23 marca na miejscu 21 (był to najwyższy debiut od czasów “Imagine” Johna Lennona), a na miejscu pierwszym znalazła się po trzech tygodniach pobytu na liście.
USA for Africa (United Support Of Artist For Africa) – (Zjednoczeni artyści dla Afryki) – grupa 45 amerykańskich artystów zebrana dla nagrania jednego utworu “We Are the World”, który został wydany na singlu w 1985 roku. Nagranie miało miejsce w nocy 28 stycznia 1985 roku. Była to noc rozdania American Music Awards, co było najlepszym sposobem zebrania tylu znakomitych artystów w jednym miejscu i czasie. Celem tego przedsięwzięcia było zebranie pieniędzy na pomoc dla głodującej Afryki. Pomysłodawcą był Harry Belafonte, piosenkę napisali Michael Jackson i Lionel Richie, a producentem był Quincy Jones. Utwór został przebojem roku i przyniósł 90 mln dolarów zysku. Zdobył dwie nagrody Grammy w 1985 roku jako Best Song of the Year oraz Best Record of the Year. 800 000 kopii nagrania pojawiło się w sklepach we wtorek, 7 marca 1985 i wszystkie one zostały sprzedane podczas pierwszego tygodnia. Piosenka zadebiutowała na liście Billboardu 23 marca na miejscu 21 (był to najwyższy debiut od czasów “Imagine” Johna Lennona), a na miejscu pierwszym znalazła się po trzech tygodniach pobytu na liście.
Wydano też prawie godzinny film o tytule “We Are The World – The Story Behind The Song”, który jest zapisem prób nagrania i wypowiedzi wykonawców. W roku 2005, z okazji 20-lecia sukcesu, ukazało się dwupłytowe wydawnctwo na DVD “We Are The World – The Story Behind The Song, 20th Anniversary Special Edition”, które zawiera także wcześniej niepublikowane materiały z nagrania piosenki.
Obecnie USA for Africa jest organizacją zajmującą się niesienim pomocy potrzebującym, głównie chorym na AIDS w Afryce i USA.
from Wikipedia

pierwszy pielgrzym

… na jeszcze nieotwartej drodze.
nie tak do końca pierwszy, bo parę osób spośród nas już się przewinęło, ale TEN wędrowiec przyjechał specjalnie z Warszawy i nie bierze udziału w otwieraniu drogi, chce ją po prostu przejść. cieszę się tym faktem, jak małe dziecko i spróbuję złapać go na trasie w niedzielę.
oficjalne otwarcie Drogi Świętego Jakuba z Sandomierza zaplanowane jest na 23 lipca w Klasztorze w Sandomierzu, a główne uroczystości odbędą się 25 lipca w Kotuszowie (k. Kurozwęk).
Serdecznie zapraszam.
s

co przyprowadzi obrażone życie, kiedy i ono wybiera samotność?

to z poezji M. dziękuję. i pozdrawiam. :)

jeśli chodzi o książkę – to nadal tworzy się sama.
dziś w bibliotece pojawił się – dosłownie “z góry” – Polonista.
powiedział, że nockę ma z głowy, bo ma zamiar przeczytać całe MA 2009. :)
a ja odetchnęłam, bo Polonista był mi potrzebny, wolałabym nie pisać, że “na gwałt”. :)
może przyprowadziło go obrażone życie?

co do tego, że życie nie jest pasmem kolorowych snów… no cóż… czasem trzeba podjąć decyzje, które bolą, wypowiedzieć swoją prawdę “głośno i spokojnie” ze świadomością, że też boli i dotyka głębokich ran… czasem trzeba. jak się okazuje – nawet poloniści mają z tym kłopot. myślę, że najlepiej potrafią artyści, poeci i dzieci.

(a Polonista chciał mi podarować koper, nie wzięłam i teraz żałuję. )

słowa – zaklęcia

R. Brączek

SĄ SŁOWA KTÓRE POWIEDZIANE RAZ
NIGDY JUŻ NIE GINĄ
Z WIATREM WĘDRUJĄ PRZEZ CAŁY ŚWIAT
CZASEM W CISZY
MOŻESZ JE USŁYSZEĆ

SĄ SŁOWA KTÓRE TNĄ JAK MIECZ
SŁOWA KTÓRE LECZA KAŻDĄ RANĘ
SŁOWA JAK BURZA ZIMNY DESZCZ
SŁOWA KTÓRE KOJĄ

SĄ SŁOWA KTÓRYCH NIE ZNA NIKT
SŁOWA KTÓRYCH WIĘCEJ NIE USŁYSZYSZ
CZRODZIEJSKIE
JAK ZAKLĘCIA W BAJCE
SŁOWA KTÓRYCH SENS ZNASZ TYLKO TY

MÓWIĄ ŻE MILCZENIE ZŁOTEM
KIEDY SŁOWA Z PUSTCE BŁĄDZĄ
OD DIAMENTÓW DROŻSZE
SŁOWA
KTÓRE JĄ WYPEŁNIĄ

niespodzianka dla wtajemniczonych

do zobaczenia i do posłuchania na żywo w trakcie Brunonaliów 2009 więcej: TUTAJ

“Wodnik ze Starego Lasu” nominowany do tytułu ” Najlepszej książki na lato 2009″

Witam!
Mam przyjemność poinformować, że moja druga książka, pt: „Wodnik ze Starego Lasu” została nominowana do tytułu
„ Najlepszej książki na lato 2009” w kategorii Literatura młodego czytelnika.
Konkurs został ogłoszony przez wortal literacki Granice.pl
Jeśli czytaliście “Wodnika” i opowieść trafiła do Waszych serc, zapraszam do głosowania:

TUTAJ

Wśród głosujących rozlosowane zostaną atrakcyjne zestawy 7 nagród książkowych!
Pozdrawiam!
Aneta Noworyta
www.anetanoworyta.blox.pl

ogłoszenie

czy ktoś ma jeszcze starą wiskozę?

nazywam się czerwień i chcę być drzewem

dzisiaj nikt nie wyjechał. :)

“Nazywam się Czerwień” Orhan Pamuk:

Dziękuję Allahowi, że mnie, biednego drzewa, które tu widzicie, nie narysowano z taką precyzją. I nie dlatego, że boję się, iż gdybym powstało w stylu europejskim, to wszystkie psy Stambułu, uważając mnie za prawdziwie, siusiałyby na mnie, ale dlatego, że ja nie chcę być drzewem samym w sobie, chcę być jego znaczeniem.

I Want To Be A Tree – Tim Pope (with Robert Smith)
Looking out my window, what do I see ?
A world full of people, all looking at me
Most of them got headache, is no place to be
Few of them are happy, so can’t you see why

I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, doo dub doo duh
From the very beginnings, of history
Man’s not seen the wood for the trees
Now they’re all busy planning World War Three
We are all invited, so can’t you see why

I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, doo dub doo duh
I want to be a tree, be a tree, be a tree, be a tree, be be hi hi hi hi hiha
I want to be a tree, I want to be, be a tree tree tree tree tree tree tree tree tree treei tra
I want to be a tree, I want to be, be a tree tree tree tree tree tree tree tree tree tree tree
I want to be a tree, be a tree, be a tree, be a tree, be be hi hi hi hi hiha
Haahaahaa want to be, be a tree, be a tree ha ha beeheehee a tree

świat ikony

rano przyszedł Robert i stwierdził prawdziwie:

nie czytamy…

oj, nie czytamy! bardzo nad tym boleję, ale załatwiając od paru miesięcy “Biegnącą z wilkami” i biegnąc przez różne ważne sprawy-do-załatwienia zostawiłam czytanie na boku. a dziś – znowu na pożegnanie – dostałam coś, co przeczytam w dniach najbliższych, co już jest mi bardzo bliskie ze względu na temat i ze względu na obdarowującego.
obdarowujący wyjeżdża do Sandomierza. więc z jego powodu już nie rozpaczam. :)
autor Irina Jazykowa
tutył świat ikony

Książka skierowana do wszystkich, których interesuje dziedzictwo ikonograficzne chrześcijańskiego Wschodu. Autorka stawia sobie za zadanie oddzielenie w malarstwie religijnym Kościoła prawosławnego tego, co jest nośnikiem teologii i Dobrej Nowiny, od tego, co jest mierna dekoracją.

a tutaj “cosik” z sandomierskiej katedry:

gr…gr…gr…

jeszcze proszę nie panikować! :)

tak powiedział i wyjechał. jeszcze nie panikuję, bo na chwilę tu wróci. ale później zaleję się łzami.

wiem, że musicie wiedzieć :)

bo znowu Sandomierz, Madziu. :):):) i długie rozmowy w klasztornym ogrodzie. :):):) bo takie fajne miejsce. słońce. cisza. i tęsknota. i pomysł-postanowienie, że musisz tu przyjechać – pośpiewać. więc następny grill w Sandomierzu. jeszcze nie wiem kiedy-jak. jak zwykle, ha ha. tymczasem trenuj. i rzuć w końcu to palenie w cholerę! :) pzdr

stój, bo strzelam… :)

Magda wyjechała.
ale.
ale to nie koniec Magdy.

przecież nie umieram…

- tak powiedziała. no! myślę nawet, że w mojej chęci, żeby Was tu wszystkich zatrzymać, było sporo egoizmu, w więc – wyjeżdżajcie, o ile tylko jest to dobre dla Was.
będę czekać na informacje, zdjęcia, przyjazdy, powroty i realizację planów…

zamiast

początek Drogi :)

… na który ciągle uparcie wracamy. :)

dla Ciebie

II Festiwal “Nowy Brzeg, Nowa Fala”

mokro

drukowany piątek

Absurdem jest dla wyrażeńa jednego i tego samego dźwięku używańe 2 rużnyh znakuw (liter). Dlatego skreślamy raz na zawsze z alfabetu polskiego jako zbyteczne litery ó i rz, pońeważ w wymawiańu ńe rużńą śę ńiczem od liter u i ż lub sz i bez szkody dadzą śę pszez ńe zastąpić. Bardźej skomplikowańe pszedtawia śę sprawa z literami c i h, w kturyh wymawianiu fonetycznym zahodźi żeczywiśće pewna bardzo subtelna rużńica. Pońeważ jednak wyrażańe jednego dźwięku dwoma ńic ze sobą wspulnego ńe mającymi znakami (c i h), kturych połączeńe w żadnym raźe ńe daje takiego dźwięku h, za jaki go wymawiamy, jest w zasadźe absurdem, pszeto i w danym wypadku połączeńe liter ch z alfabetu polskiego wykreślamy.(*)

Więcej TUTAJ

Magnificat, sł. Karol Wojtyła

dla Was i dla nas

bo na rozstaju słów cisza drogowskazem

dziś na NK w MA:

życie takie jest. śmierć taka jest. radość wpleciona jest w smutek. życie bez śmierci nie miałoby smaku. radość bez smutku byłaby nudna. przyjaźń ginie bez pożegnań. radość umiera bez zmian. zimno. daleko. pokusa, żeby się nie przywiązywać. wtedy nic nie boli.

a tutaj dzisiejsze gadanie na gg z Magdą SBS:

a pamiętasz to?
****
zapytaj strumienia
czy nie widział Boga
tam za kolejnym
zakrętem duszy

gdzie na rozstaju słów
cisza drogowskazem
malowane usta
szepczą modlitwę
słowo -
Bóg

to moje, powiesiłaś to kiedyś na tablicy alternatywnych…
a potem Wojciech to sobie zabrał…

znalazłam właśnie zeszyt ze starymi wierszami…

oczywiście, że pamiętam. pamiętam dlaczego powiesiłam i pamiętam, dlaczego zabrał… :)

ballada na starą szafę i puste krzesła

powiedz dokąd

nasze słupki wyglądają tak:

Kotuszów. Kurozwęki. A więc znowu Droga. :) Tym razem rozmowa strategiczna.

koncert

Kolacja na Plebani – zaskoczenie niezwykłą polską gościnnością, która przecież powinna być normalna i nie powinna dziwić. Zjawisko zanikające, zdarza mi się jednak trafiać na nie na Drogach Świętego Jakuba… W moich rękach klucz do-po-dominikańskiego klasztoru – powód do radości, którą rozumie tylko Hippie. Miałam zaszczyt otworzyć go i zamknąć, co oczywiście zrobiłam z wielkim namaszczeniem.
Koncert. Zwykli ludzie o niezwykłych talentach.
Wieczór chyba nie-do-powtórzenia.

Tuż za piecem zwyczajny
Zdyszany gwiżdże czajnik
Biało nakryte są stoły
Ubrane w kuse sukienki
Parzą herbatę anioły

jesteś drogowskazem

miliony Słów
miliony Kroków
miliony Uśmiechów

obiecane

(ja wampir. szykowałam się na fotografa.)

ahoj!

from TUTAJ

nowa galeria

galeria Bezpiecznego Miasta

(łudzące podobieństwo do o. Filipa)

Rok Taty…

Mieszkańców Poznania i okolic zapraszamy na kolejny wieczór z autorem
Tym razem będzie to spotkanie z Krzysztofem Popławskim, prowincjałem polskich dominikanów. Jego książka Rok taty już zyskała sobie duże uznanie. Jest to powieść przełamująca stereotyp, że ksiądz nic nie wie o prawdziwym życiu, małżeństwie i wychowaniu dzieci.
Spotkanie odbędzie się w poniedziałek, 8 czerwca, o godzinie 19.30, w dużej sali DA; klasztor dominikanów w Poznaniu, Al. Niepodległości 20
Goście spotkania:
Krzysztof Popławski OP – prowincjał dominikanów
Jacek Kołaczek – mąż, ojciec czwórki dzieci, ekonomista
Prowadząca:
Katarzyna Zagórska – dziennikarka Radia Emaus
O godz. 19.00 zostanie odprawiona msza św. W intencji przyjaciół miesięcznika W drodze – Nasze spotkania zawsze mają swój niepowtarzalny klimat, dają możliwość poznania autora i kulisów powstania książki oraz żywego udziału w dyskusji. Tym z Państwa, którzy nie mogą osobiście uczestniczyć w spotkaniach przypominamy, że powstają one we współpracy z radiem Emaus i w późniejszym terminie można posłuchać ich fragmentów na falach radia.

Więcej szczegółów znajdziecie Państwo na www.wdrodze.pl

kalesony oficera od Gienka

dlaczego się temu nie dziwię??? :):):)

w naszym wykonaniu brzmi to o wiele lepiej… prawda?
trza się znowu spotkać w Browar-Garden, ha ha ha.
bo Madzię wciągnęło…
przestała ze mną rozmawiać, co chwilę przysyła kolejne szanty…
a tu wspomnienia z wakacji 2007
Obóz Żeglarski dla Alternatywnych :):):)
Makler, Pedro i Żyleta…

ja i ja-REK

egzamin:):):)

the old ways

zamiast kochać swoich wrogów
traktuj trochę lepiej swoich przyjaciół

niektórzy nawołują do miłości, nawet do miłości nieprzyjaciół, wzywają do uczciwości i pojednania, mówią ciągle o Bogu, głoszą Ewangelię… i co? i  nic.  nadal nic nie kapują, jednocześnie stawiając bardzo wysokie wymagania innym…

klękają i biją się w piersi. jakiś wicher, który trzaska drzwiami? wszystko kłamstwo i blichtr.

zabiłeś, więc czujesz się zabity
zniszczyłeś tak wiele, więc czujesz się zniszczony
wystarczyło  kilka lat, żeby wszystko,
co wziąłeś w swoje ręce  zaczęło się sypać

The thundering waves are calling me home to you
The pounding sea is calling me home to you

On a dark new year’s night
On the west coast of Clare
I heard your voice singing
Your eyes danced the song
Your hands played the tune
T’was a vision before me.

We left the music behind and the dance carried on
As we stole away to the seashore
We smelt the brine, felt the wind in our hair
And with sadness you paused.

Suddenly I knew that you’d have to go
My world was not yours, your eyes told me so
Yet it was there I felt the crossroads of time
And I wondered why.

As we cast our gaze on the tumbling sea
A vision came o’er me
Of thundering hooves and beating wings
In clouds above.

As you turned to go I heard you call my name,
You were like a bird in a cage spreading its wings to fly
“The old ways are lost,” you sang as you flew
And I wondered why.

wszystkie klucze pogubione…

tak, żeby zmienić temat. :) żeby już nie o jarmarku i nie o książce, bo ciągle o tym mówimy, piszemy… :)

(wpadamy w samozachwyt i w samouwielbienie…)

“a tymczasem zanim przyjdzie sen”… ja ciągle śpię… odsypiam nieprzespane noce, pracę, którą kończyłam o świcie, kiedy budziły się chyba-skowronki i chyba-słowiki oraz chyba-kosy (które udają chyba-skowronki i chyba-słowiki).

ja śpię, a tymczasem tylu moich aniołów wyjeżdża w tym roku, że zaczynam popadać w pożegnalną depresję. Bo Hippie. Bo Gienek. Bo Gregory. Bo Ozzy. Bo Ellen. Bo Zephyr. Bo Krzysiu (czyli Karol). Bo Żyleta. Bo Artanis. Bo nawet M.W. i W.O. Bo Pchełka podobno. Bo… bo to boli.

no i… tak wszyscy naraz? to niesprawiedliwe! ja nie chcę! i się nie zgadzam! auć! auć! buu…

a spróbujcie do mnie nie pisać!!!

w sprawie książki

strona www

Osobiście nie zajmuję się jej dystrybucją, ale mam jeszcze kilka   egzemplarzy zarezerwowanych “w razie czego”. Cały dochód z jej sprzedaży przekazaliśmy na dom dziecka, więc nie mam egzemplarzy autorskich. Stowarzyszenie Przyjaciół tarnobrzeskiego domu dziecka  podjęło się rozsyłki książki (również za granicę), więc zaraz po wpłacie na ich konto 20 zł zostanie wysłana. Jeśli ktoś  chce więcej egzemplarzy – to wiadomo – trzeba wpłacić więcej i napisać jakąś informację z dokładnym adresem, żeby wiedzieli komu wysłać.

Stowarzyszenie Przyjaciół Placówki Opiekuńczo Wychowawczej w Tarnobrzegu SPPOW
ul. Św Barbary 1
39-400 Tarnobrzeg

Nr. Konta 87203000451110000001573140

Prezes Stowarzyszenia – Pan Damian Szwagierczak, Tarnobrzeg
no i mail – dszwagierczak@op.pl

PS. Można ją jeszcze też zakupić w Bibliotece Klasztornej. :)

I u Ministrantów: TUTAJ

galeria