olga tokarczuk

Kolejne Spotkanie DKK – do uściślenia – w ostatnim tygodniu grudnia, zaraz po Świętach. 

Tym razem Olga Tokarczuk – “Bieguni”. Są jeszcze dwa wolne egzemplarze. Dla przypomnienia – moje notatki ze spotkania:

Drobna, awangardowa, sprawia wrażenie osoby zadowolonej z siebie i niezłośliwej. Otwarta, pozytywnie nastawiona do życia i do swoich czytelników. Wygląda na to, że jej na nas zależy. :) Zwraca uwagę na to, co śni. Ucieka od ludzi, gdy pisze. Trochę wstydzi się swojego dawnego pisania i w tym ją rozumiem. Czyta, jak ja – kilkanaście książek naraz, zapamiętuje wątki. Czyta dużo, bardzo dużo. Uwielbia czytać encyklopedie, a ostatnio pokochała też Wikipedię. I w ogóle – Internet jej nie przeraża. :) Podarowałam jej muszelkę, ponieważ twierdzi, że jest pielgrzymem. I mieszka na Drodze Dolnośląskiej. :):):) Mówi o sobie: “jestem oczami, jestem wzrokiem”. Jest typowym obserwatorem, a świat i ludzie są zawsze OBOK. Lubi też – oprócz milczenia i patrzenia –  “po prostu gadać”. W “Biegunach” dialogów jest niewiele, może nawet nie ma ich wcale. Opisuje, ale nie przeżywa. Opisuje dla innych, ale nie wiem, czy pisze z chęci podzielenia się czy z powodu tzw. “swędzenia pióra”, które sprawia, że pisać po prostu trzeba.
“Bieguni” – kolejna książka o podróżach, o pielgrzymowaniu, o ludziach drogi.

“Celem pielgrzymki jest inny pielgrzym”.

http://www.tokarczuk.wydawnictwoliterackie.pl/

A tak wygląda “Nike”:

Nagroda literacka Nike – prestiżowe polskie wyróżnienie dla najlepszej polskiej książki roku. Przyznawana jest corocznie od roku 1997 przez Fundację tej nagrody.

Zadaniem jest promocja literatury polskiej, szczególnie powieści. Konkurs dotyczy wyłącznie autorów żyjących. Nagrody nie można podzielić ani nie przyznać. Wykluczone z konkursu są opracowania oraz prace zbiorowe.

Zwycięzca wyłaniany jest w trzyetapowym konkursie. Pierwszy etap to przyznanie przez jury 20 nominacji, następnie wybór siedmiu finalistów i z tej grupy wyłaniany jest zwycięzca. Wybór laureata Nike dokonywany jest przez jury na posiedzeniu w dniu wręczenia nagrody.

Autor nagrodzonej książki otrzymuje statuetkę NIKE dłuta Gustawa Zemły oraz nagrodę pieniężną, aktualnie (2006) w wysokości 100.000 złotych. Fundatorami Nagrody są Gazeta Wyborcza i Fundacja Agory.
źródło: Wikipedia.

Podrożopisarstwo

       

Żeby prawdziwie podróżować trzeba mieć skąd wyruszyć. Miejsce zamieszkania. Adres. Dach nad głową. Podróż bez tego adresu nie jest już podróżą, ale jakąś włóczęgą bez celu, chodzeniem po omacku, lunatykowaniem. Trzeba mieć dokąd wrócić. Kiedy podróżuje się z myślą by już nie wracać tam, skąd się wyruszyło, żeby zacząć gdzieś wszystko od nowa, żeby coś zmienić na zawsze – wtedy to już nie jest podróż. Powrót jest ważny. Czasem jest trudniejszy niż wyjazd, bo droga nas zmienia, bo to my stajemy sie inni, a to wszystko, co zostawiliśmy i ci wszyscy, którzy na nas czekali – pozostają tacy, jakimi ich pożegnaliśmy
Wtedy zaczyna sie nowe.
Są takie książki, po których nic nie jest już takie samo, jak wcześniej. Takie, które przynoszą zmiany, nie tylko wzruszają, nie tylko pozwalają oderwać się od rzeczywistości czy utożsamiać z kimś innym, ale takie, które wstrząsają na dłużej, czasami na zawsze. Książki ważne, rozświetlające jakiś nowy zakątek w sercu.
I takie, które zapraszają w drogę, jak “Bieguni” Olgi Tokarczuk czy “Podróże z Herodotem” Ryszarda Kapuścińskiego. Ale także:
- “Zielone piekło” Raymonda Mauffray’a
- “Listy z Rosji” Astolphe’a de Custine’a
- “Bakunowy faktor” Johna Barth’a.
Znacie coś jeszcze?